ve okyanusu da gormeden yapilabilirmisiz... TISSA - SRI LANKA

12 Aralık 2010
Her gun yasadigimiz otobus maceralari gitgide iskenceye donmeye basladi. Ayni muzikler, ayni bakislar, mola yerinde otobuse binen meyva, takvim, Budist dua kitapciklari satan saticilar...Bu seferkinde ustelik otobus hinca hinc doluydu ve muavin para toplamak icin yanimiza geldiginde cantamdan para cikarmamin imkansiz oldugunu anlatan caresiz bir ifade ile baktim. Ayni anda hem otobusun sallantisi ile ziplamam, hem o anlarda kimsenin kafasina gecmesin diye cantama hakim olmam, hem düsmemek icin tutunmam, hem de boynumda pasaportumun arasinda duran parayi cikarmam zordu tabi. Neyseki duruma alisik olmadigimizin ve kolay kolay da alisamayacagimizi anlayan muavin birilerinden rica etti ve biz de bir koltuga oturduk.


İşte budur...

Kirsal kesme gittikce insanlarda gittikce daha da samimilesen, beklentisiz bir tutum icine girdiklerini gözlemlemeye basladik. Büyük bir merakla nerden geldigimizi, ne kadar zamadir Sri Lanka'da oldugumuzu ve ne kadar daha kalacagimizi, adlarimizi ve hatta dinlerimizi bile soran oldu.
Din ozellikle hayatlarinda büyük bir yer tutuyor Sri Lankalilarin. Her adimda bir büyük bir vitrin icine oturtulmus, önünde sunagi olan bir Buda heykeli var nerdeyse. Halkin %70'ini Budistler, %7'sini Müslümanlar, geri kalanini da Hindular ve Hiristiyanlar olusturuyor. Müslümanlar, zamaninda ticaret yapmaya gelip liman kisimlarina yerlesmis, sonrasinda da kirsal kesimlere de dagilmis Araplardan olusuyor. Hiristiyanlar ise once tarcin ticaretini ele gecirmek isteyen ama ardindan adayi sömürgesi haline getiren Portekizlerin yani sira Portekizlerden kurtulmak icin Sri Lanka kralinin yardim istemesi uzerine gelen ve yerlesen Hollandalilardan olusuyor. Tabi sonrasinda adanin Ingilizlere de gecmesi uzerine Hiristiyan toplulugunun daha da büyümesine neden olmus.
Aslinda halk olarak oldukca egitimliler, su anda %91 lik bir okur yazarlik orani var. Ingilizlerin de ülkeyi terketmesi üzerine, dogal kaynaklarinin zenginligi ve halkin da egitimli olusundan dolayi Asya'nin ekonomik olarak en önde giden ülkesi olacagina inanilmis. Ancak bu sefer de nüfusun %30 unu olusturan Tamillerden cikan Tamil Kaplanlarinin terörist saldirilari sonucunda ülke daha da geriye gitmis. Tam baris anlasmalari imzalanirken 2004'te olan tsunami felaketi de üzerine ekonomiyi daha da kötülestirmis.
Tissa'ya vardigimizda susuzluktan dilimiz damagimiz kurumus sekilde bir bakkala daldik ki bir adam


Doğaya gel...

oldu arkamizdan yine. Önce tuktukcu sandik, ancak bize gölün orada pansiyonu oldugundan ve bizi bakmamiz icin oraya ücretsiz götürebileceginden bahsetti. Hatta az evvel kasabanin yakinindaki Yala Ulusal Parki'nda safari yapmaya gidecek olan 2 Fransizi da götürdügünü de söyleyince ve biz de kasabanin icinde kalmak istemedigimizden kabul ettik.
10 dakikalik bir tuktuk yolculugu sonrasi pansiyona vardik. Sirin bir mustakil evdi. Aslinda odamiz oldukca sicak ve rutubetliydi. Ama yine de kalmaya karar verdik. Odada yerde duran Bob Marley posterinin kalmamizla hic bir ilgisi olmadigini özellikle belirtmek isterim. Tabi ortada Fransizlar da yoktu, zaten daha sonrasinda karsilastigimiz her fransiza Tissa'ya gidip gitmediklerini sordum.
Bize gölde timsahlarin oldugunu söyledi, ben de timsahlarla karsilikli sigara tellendirmek istedigimi dile getirerek göle dogru yürümeye basladik.
Yolumuza cikan her insan bize en icten gülümsemeyle merhaba deyince ben de neselendim. Her adimda daha da güzellesen manzarayla kendimden gecip herkese büyük bir mutlulukla ben de merhaba demeye basladim. Hatta bir noktadan sonra gülümsemekten dudaklarim iyice kasildi. 

Ve insan ağaçtaki maymunu keşfetti...

Etrafimizda ucusan daha önce adini sanini seklini ve semalini bilmedigim kuslar, kurbagalar, nilüferler, pirinc tarlalari, bu tarlalarda calisan köylüler, muhtesem güzellikteki cicekler beni benden aldi. Agaclara deginmiyorum bile, hayatimda görmedigim kadar heybetli ve görkemlilerdi. Gölün icinde yillanmislardi. Bir tanesinin üzerinde duran meyvalarin ne olabilecegini tartisirken fark ettik ki uyuyan yarasalardi. Gündüz vakti bu agaclarda uyuyorlamis. Karanlik basinca da köydeki mango, hindistancevizi agaclarina dadanip meyvalari parcaliyorlarmis.
Yolda ilerlerken kucuk bir tapinakta birkac kiza Ingilizce dersi veren bir rahibe rastladik. Budist rahip bizi büyük bir tevazu ile iceri davet etti. Hem tapinagin her kösesini gezdirdi hem de Nirvana'ya yolundaki asamalardan teker teker bahsetti. Her tapinakta oldugu gibi burada da ihtisamli bir Bo agaci bulunuyordu, Buda'nin aydinlandigi ve aydinlanma yolunda kendisini her daim koruyan kutsal agac. Her tapinakta rastladigimiz cana 

Uyuyan yarasalar...

benzeyen pagodalardan burada olmadigini fark edince, bize insaata basladiklarini soyledi ve hatta cizimleri de gösterdi. Sonrasinda da bizi bas rahip ve 14 yaslarindaki varisi ile tanistirdi. Oradan ayrilirken bizi yol boyunca koruyacagini söyledigi düz bir beyaz ipi dua ederek bileklerimize doladi.
Dönüs yolunda farkli bir rota izleyince kaybolduk, kaldigimiz pansiyonun adini da bilmedigimizi fark edince soguk su icmek yerine meydanda vardigimiz bir bakkaldan asiti kacmis gazoz ictik.
Ancak Irem'in yol boyunca deli gibi fotograf cekmis olmasi isimize yaradi, fotograflari gösterdigimiz bir polis yeri hatirlayip bize tarif etti. 10 dakikaya kadar pansiyona vardik.
Odamizda cikinimizdaki son kalanlari yiyip odanin hemen önündeki masaya yerlestik ki bizi buraya getiren adam gelip oturdu, Susa.

Sigaramdan isteyince yine kuralimi söyledim, erkegimi ve sigarami paylasmam. Ama yine de dayanamayip ikram ettim. Pansiyonu isletenin ablasi oldugunu söyledi. Buraya turistlerin genelde yarim saatlik uzaklikta bulunan Yala'da safari yapmak icin geldiklerinden bahsetti. Bir sure bizi de bu tura katmak icin ugrasti, fakat fazla paramiz olmadigindan ve yolumuzda dogal cangillar bulundugundan düsünmedigimizi söyledim. Zaten gün icerisinde gördügüm maymunlar, iguanalar, papaganlar beni oldukca tatmin etmisti. Yine de israrinda devam edince bir dahaki gelisimizde yapacagimizin sözünü vererek en sonunda ikna ettik.
Ertesi gunku programimiz tam belli degildi, önce Ella'ya gidecektik ama sonrasinda orada kalir miyiz devam mi ederiz artik gidince karar verecektik...


 

tangalle'in okunusu tangola aslinda... TANGALLE - SRI LANKA



Balkon Manzaramız

11 Aralık 2010
Yine cilgin bir 2,5 saatlik otobus yolculugu sonrasinda bu balikci kasabasina ulastik. Otobuste calan muzigi bastirmasi icin taktigimiz kulakliklar ise ise yaramadi. Bir dahaki sefere kulak tipasi deneyecegiz, bulursak tabi.
Devir malum ekonomi devri, o yuzden de fazla para harcamamak adina once supermarkete ugrayip bizi birkac gun idare edebilecek yiyecek aldik.
Unawatuna'da yaptigimiz gibi sahile inip kalacak bir yer bulmayi planlamistik. Zor bir yürüyüs parkuru sonrasinda gorduk ki burada sadece asiri luks oteller bulunmakta. Yani bizim gibi hipiden bozma gezgin edasiyla cantalarinda 2 gun yiyecek stoklari ile dolasan sahislar icin pek dogru yer degil. Ancak vardigimiz yer o kadar guzeldi ki... Lagün, maymunlarin uzerinde zipladigi tropikal agaclar, 2 millik kumsalin okyanus ile birlestigi bir cennet parcasi. Dolayisiyla oturduk pazarliga tum otellerdeki resepsiyon gorevlileri ile. Biraz acindirma, 

Lagün

biraz serzenistle en sonunda 3000'den 1500 rupiye düsürdük gecelik ucreti.
Buradaki yerel halkin daha iyi niyetli oldugunu fark ettik, bize gercekten yardimci olmak icin calistilar. Hatta Irem'in "bak bizim paramiz yok, o yuzden bizden medet umma" demesine ragmen bizimle birlikte otel otel gezdiler. En sonunda da ertesi gun icin balik yemeye davet ederek yanimizdan ayrildilar.
Biz de hemen jungle manzarali balkonu olan, okyanus sesini isittigimiz odamiza yerlestik. Aksam olmustu yine. Balkonumuzda bir sürü sinek ve haseratla birlikte ton balikli sandviclerimizi yedik, uzerine de tatli olarak Irem'in zorla aldigi ve o yuzden de kendisinin tasimak zorunda kaldigi ananas. Gerci yerken hic gocunmadim, o ayri...



2 Millik Kumsal ve cennet

Temiz havanin carpmasindan mi yoksa hala uzerimizden atamadigimiz jetlag etkisinden mi anlayamadigim bir nedenden ötürü yine erkenden yattik. Ancak bu sefer gece yarisi bir adamin aci cigligi uzerine uyandik. Bu luks otelde kalan musteriler tek biz olunca tedirgin olup kalktik ve balkona gectik. Her yer zifiri karanlikti ve tek duyulan azgin okyanus dalgalarinin sesiydi. Agzimiza birkac biskuvi atip uzerine de sigaralarimizi tellendirirken Istanbuldakileri taciz ettik, ardindan tekrar yataga donduk ve ondan sonra gozlerimizi sabah actik.
Geceyarisi cigliginin gizemi kendini korudu. Belki de Irem ile ayni ruyayi gormustuk, kim bilir!
Her ne kadar kendimi bir an once okyanus sularina atmak icin sabirsizlansam da dalgalarin büyüklügü ve siddeti beni ürküttü. Sonrasinda otel personelinden ogrendik ki bu cennete turistler dalgalar yuzunden pek gelmiyormus ve bu yuzden de bu kadar bakir kalabilmis. Ancak yine de anlamadigim turistlerin gelmedigi bu yere, neden bu kadar fazla yatirim yapilmis olmasiydi. Issiz olmasinin nedeni olarak sezonun daha tam acilmamis olmasi diye dusunmustum ben. Hic mi sezon acilmiyordu ki? Gerci bundan gocundugum soylenemez, 2 milden fazla uzanan kumsal bize kalmisti. Biz de tabi ki bu 2 millik kumsali bastan sona yürümedik. Sadece 300 metre, o da en iyi ihtimalle.
Yine öglene dogru yola ciktik. Adanin ic taraflarina geciyorduk. Sirada Tissa vardi...

Huhuuuu biraz kum, biraz okyanus zamani... UNAWATUNA - SRI LANKA




Otobüs içi cümbüşü

10 Aralık 2010
Sabah uyandigimda kendimden beklemedigim bir ongoru gostererek Hindistan oncesi Colombo'ya ugramamizin yolculuga ruhen ve bedenen hazirlanmamiz adina oldukca faydali olabilecegini düsündüm. Oglene dogru, Georg'un da onayi uzerine yükümüzün yarisini evde birakip "daha hafif" olarak yola ciktik.
Etrafta bolca bulunan askerlerden birinin yardimi ile caddeden Galle'a giden otobusu cevirip bindik. Her ne kadar yukumuz nispeten az da olsa, yine de kocaman cantalarla "cevreye rahatsizlik verici" turden hareketlerde bulunmamizdan pek fazla insan gocunmadi, aksine hemen birileri yardimci olup oturmamizi sagladi.
Otobus yine dikkat cekici idi. Sofor arkasindaki paravanda, uzerinde nüfusun %70ini olusturan Sinhalalarin dilinde yazilmis metinler bulunan kocaman bir Buda posteri, bizim minibuslerin "o simdi asker" yazisinin bulundugu alinda da boydan boya noel agacini susleyen ve devamli rengarenk 


Okyanusa dokunan kumsal işte...

yanip sonen isiklarin aynisi, otobusun hem on kismina hem de arka kismina yerlestirilmis kocaman hoparlörlerden yayilan Sri Lanka muzigi ile buyuk bir curcuna icerisinde ilerlemeye basladik. Colombo'dan cikana kadar trafikle bogustuk. Sahil seridinden guneye inmeye basladigimizda, sagimizda bizimle ilerleyen okyanusun hazzi soforun deli surusu ile biraz sarsildi. Bizim minibusculere manyak gibi suruyorlar deriz ya, gunahlarini aliyormusuz megerse. Yollarin fatihi cidden de Sri Lanka otobus soforleriymis.
Hoplamalarla, ziplayip kafalari tavana carpmalarla, Ingiliz usulü ters giden trafik akisiyla mola yerine ulastigimizda otobusun esas gidecegimiz yer Unawatuna'dan gectigini ogrenince Galle'a ugramak zorunda kalmayisimiza sevindik.
Kisi basi 160 rupi (1,5 USD) odeyip basladigimiz otobus yolculugu 4 saat sonunda Unawatuna'ya ulasmamizla sona erdi.


Muhteşem bir gün batımı, okyanusta

Once kalacak bir yer ayarlamamiz gerekiyordu. Sahile indik ve guesthouse dedikleri genelde düsük butceli pansiyonlardan icimize sinene girdik. Gecelik 1000 rupiye (10 USD) anlastik. Cibinligi ve ulkedeki her otelde, pansiyonda zorunlu tuttuklari tavan pervanesi ile sirin ve oldukca da romantik bir odaya yerlestik. Hemen kendimize sahile attik. Ama saat bese geldiginden ilk okyanus deneyim hevesimizi ertesi gune ertelemek zorunda kaldik. Turkiye'de sicak oldugunda havanin genelde 8 gibi kararmasina alisik bir insan olarak gunesin 6'da batiyor olmasini cok yadirgadim aslinda. Ne yapacaksin, burada da kis iste.
Yine de bizi bekleyen bir gun batimi vardi.
Tam cikarkan pansiyon sahibi kadin bize binbir tembihte bulundu: Sakin tenha yerlere gitmeyin, yerel delikanlilarla sakin konusmayin, cok dikkatli olun, gece kalmayin, icki icmeyin...
Haliyle iskillendik.
Kumsaldan okyanusa uzanan palmiyeler, muz, hindistan cevizi ve mango agaclariyla, altin rengi kumuyla kartpostal gibiydi kumsal. Bir kose bulup mangomuzu yemeye basladik ki dakika bir gol bir seklinde bir Sri Lankali bitti hemen yanimizda. Yerellerin Ingilizcelerinden zaten tek kelime anlamazken bir de basladi sorular sormaya. En sonunda "no english" demeye basladik ki bu sefer benim sigarama sulanmaya basladi. Kesin bir tavirla, erkegimi ve sigarami paylasmam dedim. Ise yaramadigini gorunce yerimizden kalkip diger turistlerin yanina kactik.
Enfes bir gunbatimi sonrasinda lokal biralardan birini denemeye karar verdik. "Lion". Gercekten ferahlatici oldu.
Ucuncu gunumuzdu Sri Lanka'da. Ama daha simdiden insanlarin bize dadanmasindan rahatsiz 


Bitmek bilmeyen satıcılar...

olmustuk. Yolda yurumek nerdeyse mumkun degildi. Yanimizdan gecen her riksa (yerel dilde tuk tuk) soforu durup "taksi" demesi, insanlarin ellerinde devamli bilumum boncuk, tisort, meyva vb. ile yaklasip birseyler satmaya calismasi, hersey icin pazarlik yapmak zorunda olmak oldukca itici gelmeye basladi. Bu cennet gibi yerde de kesinlikle nefes aldirmiyorlardi.
Gunde 400-500 rupi (yaklasik 4,5 USD) kazanan insanlarin tek beklentilerinin turistten olmasi elbette dogal. Ama yine de kendi acimdan baktigimda oldukca sinir bozucu. Hatta yardim etmek isteyenlerden dahi bir sure sonra "bizden acaba ne bekliyor" seklinde suphe duymaya basliyor insan. Bugun otobuste oldugu gibi... Bir adamla konusmaya basladik, hemen telefona sarildi ve burada kalacak bir yer ayarlayacagini soyledi. Biz gidip kendimiz bakariz diyince bizimle gelmek icin israr etti. En sonunda Irem paramizin olmadigini soyleyince kendi duraginda indi.
Allahtan cok muhafazakarlar ve tehlikeli de degiller. "Bizi rahat birakin" dedigimizde dayilanmadan efendice gidiyorlar. Bir de askinti olsalar muhtemelen burada 3 gunden fazla kalinamaz.



Yerel bira Lion

Saat 8 gibi odaya donduk. Erkenden kalkip gunes, okyanus ozlemimizi gidermeyi planliyorduk ki gozlerimizi ancak 9.30 gibi acabildik. Herhalde en son 17 yasinda sabahladigim bir yilbasi partisinden sonra ancak bu kadar uyumusumdur.
Hemen hazirlanip plaja indik ve ilk kez okyanusa girdik, kocaman dalgalarla savasarak.
Oglen orayi da terkederek bir sonraki duragimiza dogru harekete gectik, baska bir kumsal: Tangalle.

Olur olur ikinci gün de olur.. COLOMBO - SRI LANKA

9 Aralık 2010
Rahati bulduk tabi, yerimizden kalkmak kolay mi? Oglene geliyordu kendimizi en sonunda disari attigimizda. Yagmur yagiyordu bardaktan bosalircasina ve semsiyemiz yoktu. Kapinin onunde 20 dakika bekledikten sonra semsiye alacak bir magaza buluna kadar kosmaya karar vererek ve "rahmettir bu yahu" diyerek attik kendimize yola.
Nefes nefese kalmamiza ramak kalmisken bir semsiye edinebildik.
Turist edasiyla etrafi sayrede seyrede ilerlerken bir adam yanimiza yaklasarak bugunun Budistler icin onemli bir gun oldugunun ve bu nedenle de Gayamana 

GAYAMANA TAPINAGINDAKI PEGODA

Tapinagi'nda bir seremoni duzenlendigini soyledi, yani en azindan biz oyle anladik. Buradakilerin Ingilizcelerini anlamak gercekten de cok zor.
Sri Lanka turuna bir tapinak ve seremoni ile baslamanin cok dogru olacagi inanciyla yonumuzu degistirdik ve tapinaga dogru ilerlemeye basladik. Binlerce insana yön sorarak oraya ulastigimizda malesef hersey bitmisti.
Tapinaklara girilirken ayakkabilarin cikarilmasi gerekiyormus. Hava gunesli olsa idi elbette bunu buyuk bir mutlulukla yapabilirdim, hatta Sri Lanka'larin cogunun yaptigi gibi ben de ciplak ayakla yollarda mutlu mesut yuruyebilirdim. Ama yagmur ve ayaklarimda da botlar olunca suratim asildi. Zira cikardigimda tapinagin icine degil, ustu acik ve dolayisiyla islak avluya girecektim. Tabi ki bu problem degildi, esas problem islak ayaklarima coraplarimi giyerken cikacakti. Neyse dedim, akilsiz basin cezasini ayaklar cekermis diye hayiflanarak, terlik giymedigim icin bol bol kufur ederek cikardim botlarimi ve iceri girdim.
Koskocaman Buda heykelleri karsiladi bizi. Sagda Buda, solda Buda, karsida Buda, ayakta Buda, lotusta Buda, gozu acik Buda, meditasyondaki Buda ve buram buram yasemin kokusu.
Ikinci avluda ise bize merhaba diyen bir fil oldu. Kafasini devamli "hu" cekenler gibi saga sola salliyordu ve kocamandi. Icimden gelen ona sarilip opme durtusunu bastirip fotograf cekmekle yetindim. (kendimle gurur anim)
Ikinci ve ucuncu kapali alanlar daha ziyade muze gibi yerlerdi, en azindan oyle deniyordu, ama bence bit pazarindan farki yoktu; antika saatler, eski pusku mobilyalar, eski para koleksiyonlari, hatta trompet. Bir amca bizi surukleyip porselenden yapilmis bir Buda heykelinin önüne getirdi. Heykelin önünde asagi yukari egildiginde Buda her yerde seni izliyor gibiydi. Amca, aska gelmis bir sekilde Cin Mali, Cin Mali diye bagiriyordu.
Seremoniyi kacirmanin verdigi huysuzlukla disari cikip yola devam ederek antik sehre ulastik. Antik sehir bizi luks oteller zinciri ile karsilayinca lokal bir restorana gidip Sri Lankalilarin sabah aksam yedikleri köri - pilavi denemeye karar verdik. Restoranin hijyen kosullarini begenmeyip yemege burun kivirdim ama Irem'in suratindaki tatmin ifadesini gorunce ben de kasiga sarildim. Fransizlarin dedigi gibi OLALA! Doydum.
Aksam Georg icin tesekkur yemegi pisirecegimizden dolayi donus yoluna gectik. Okyanus seridinden yurumeye basladik. Sahil boyunca yerlestirdikleri hoparlorler sayesinde muzigimiz hic eksik olmadi. Evet, Sri Lankalilar muzigi daha dogrusu yuksek volumlu muzigi gercekten de cok seviyorlar.
Markete ugrayip alisverisimizi yaparak eve donduk. Sarap, lezzetli bir yemek tabi ki guzel bir 


Tapınaktaki ilk filim..

muhabbete de sebep oldu. Bir de Istanbul'la da skype yapinca keyfimize diyecek yoktu...
Herkes kendi hikayesini anlatti. Georg gezdigi ve yasadigi bir sürü ülkeden sonra 2 senedir de burada yasiyormus. Büyük bir lüks icinde yasarken cektigi yalnizliktan konustuk bir sure. Hele ki daha oncesinde bir kiz icin Amerika'ya yerlesecek kadar romantik ve duygusal birinin bunu kaldirmasinin oldukca zor oldugunu tahmin ediyorum. Geceyarisina kadar sarap ve muhabbet devam etti. Yattigimizda ertesi gun yola cikacagim icin heyecanliydim... Sahillerin ve "normal" ten rengimi bulmanin zamani gelmisti.

/

3606 mil uzakliktaki bir adada... COLOMBO - SRI LANKA

9 Aralık 2010
Dubai'den ayrilip Sharjah'a geldigimizde tek dusundugumuz ucaga binip yine uyumakti. Kontrollerden gectik, kalabaligi yardik, hatta agzimiza birkac lokma bile atip ucaga vardik. Bu sefer ucak kalabalikti. Colombo daha popüler bir destinasyon olsa gerek diye dusunduk. Hatta ucaga girdigimizde fark ettik ki Irem ile yanyana bile oturamiyorduk. Sansli olan bendim ama, pencere kenari bana dusmustu.

Havaalanında bir Aslı...

Ucak kalkmak icin pistte yol alirken artik dayanamayip yanimda hala cep telefonu ile konusmakta olan ablaya soylendim: "E kapasan da olmesek be abla". Turkce soylemis olsam da ses tonumdan ve ates sacan gozlerimden anladi ne demek istedigimi ve hemen kapatti. Ben de uyudum. Girdigimiz binlerce turbülans bana besik gibi geldi, 4 saat 15 dakika boyunca sallana sallana ucarak sabah 3.30 sularinda havaalanina vardik. (Turkiye saati ile 00:00)
Ilk defa Turklerden vize istemeyen bir ulkeye giris yapmanin heyecanini yasiyordum ki pasaport kuyrugunda basladi kafamdaki tilkiler dile gelmeye: Asli, ya yanlis baktiysan ve burasi da vize istiyorsa? Ya memur tipini begenmez ve giremezsin kardesim buraya derse? Ya kalacagin yerden rotana kadar her ince detayi sorup cevaplari tatminkar bulmayip Sri Lanka'ya giris yapmaktan hayatim boyunca seni men ederse? Allahtan bu paranoyak dusuncelerimi dagitan etraftaki Buda heykelcikleri oldu. Sira gelip giris muhru pasaportuma basilinca icim en sonunda rahat etti.
Bagajlarimiza da sag salim kavusunca havaalanini dolasmaya basladik. Colombo'da bizi agirlayacak ev sahibimizin Johnny Walker siparisini alarak cikisa dogru yonlendik. Once biraz para bozduralim dedik. Normalde karsina cikan bir döviz burosuna gidip isini halledersin degil mi? Ama burasi Sri Lanka; dolayisiyla hersey turist avi ile ilintili. Yanyana dizilmis burolarda calisanlarin hepsi ciglik cigliga; abla bu tarafa, abla bize gel (tabi bu Turk pazar dili, normalde sadece A, O, Hey diye bagiriyorlar)En fazla samata cikarana gittik Irem'in istegi uzerine ve ilk Sri Lanka rupilerimize kavustuk. 1 dolar = 109,68 rupi.
Turist ofisinden otobus duragi hakkinda bilgi alip disari ciktik. Once servisle otobus duragina gidip oradan da 28 km uzakliktaki Colombo'ya giden otobuse binecektik.
Havaalani onu hinca hinc doluydu. Bagirismalar cagirismalar arasinda ayrica her adimda bir taksici gelip "sizi gotureyim" diyordu. Hafif bir akli karisiklik ya da bocalama taksicinin daha da konusmasina, bizi kolumuzdan tuttugu gibi bir yere surukleyecegine inanmaya basladim. Kesin cevaplar verdim: "Hayir, otobusle gidecegiz".
Servisi beklemeye basladigimizda etraftaki askerler dikkatimi cekti. her yerde kocaman tufekleri ile dolasiyorlardi, ustune ustluk bir de bagirip cagiriyorlardi. Daha once yaptigim arastirmaya gore burasi demokratik sosyalist bir cumhuriyetti guya. Bir de Tamil Kaplanlarinin terorist saldirilari da sona ermis deniyordu. Dolayisiyla, bu kadar askerin ne yaptigi hakkinda bir fikir yurutemedim.
Servis geldi, soforle konustuk ve tam biniyorduk ki bir asker hepimizi indirdi. Tabi uslu kizlar olarak emre karsi gelmeden halkla birlikte beklemeye koyulduk. Servis otobusu askerle birlikte uzaklasti. Yarim saat sonra ayni otobus geri geldi, icinde 10-15 tane askerle birlikte. Kanimca onlari almaya gitmisti. En sonunda bindik servise ve otobus duraklarina dogru yola ciktik.
Hafif ruzgarla burnuma yasemin kokusu geldi ve herkese gulumsemeye basladim. Havaalanindan ciktigimizda suratimiza carpan o rahatsiz edici nem yok olmustu. Yagmur sonrasi ferahligi vardi.
Servisten inip etrafimizda 360 derece dondukten sonra binmemiz gereken otobusu bulduk, rengarenk boyanmis otobusun muavini COLOMBO, COLOMBO diye bagiriyordu.
Ondan sonrasi 80 li yillardaki Cicek Abbas zamanlarindaki minibus hikayesi: Yuksek sesle muzik,

Otobüs içi. pek eğlenceli

bagirarak konusan insanlar... Isin komik yani otobuste Desperado filminin muziginin calmasiydi, o yuzden de bir an supheye dustum, asya diye guney amerika'ya gelmis olmamiz mumkun muydu?
Irem ile aptal aptal etrafi seyretmeye koyulduk. Insanlar biniyor, iniyor, bagiriyor, 200 rupi oduyor, muavin her durakta colombo, colombo diyor... Yarim saat sonra inmemiz gereken yere (Pettah) kavustuk.
Ben daha otobusten inmemistim ki Irem bir baktim bir riksa (tuk tuk) soforu ile pazarliga baslamisti. Kalacagimiz evin sahibi bu konuda bizi uyarmisti, mutlaka pazarlik edin demisti. En sonunda 200 rupiye anlasip ilk tuk tuk deneyimimizi yasadik.


İlk rikşa-tuktuk turu

Hava kapaliydi, 5 dakika sonra gidecegimiz yere vardik ve kalacagimiz evi bulduk. Yani ne diyeyim, herhalde hayatimda boyle bir luks yasamadim. Zira bir rezidansin 24. kati idi, sol tarafta gol sag tarafta ise okyanus... Harika bir balkon. Minimal mobilyalar. Bize ayrilmis ozel bir oda...
Vardigimizda ev sahibimiz olan Avusturyali adam spor salonuna gitmisti ve kapiyi da bizim icin acik birakmisti. Hemen dusa girdik. Uzerimizde hem Turkiye hem de Birlesik Arap emirlikleri kokusu sinmis giysileri degistirdik. Uyumak icin hala dayanmak zorundaydik, zira ev sahibini beklememiz gerekiyordu.
Kahveyi koyuncaya kadar geldi allahtan. Hemen basladik sohbete. Bir Avusturya firmasinda proje koordinatoru olarak calisiyormus Georg ve 2 senedir de burada yasiyormus. Kendisinden Sri Lanka hakkinda genel bir bilgi aldik. Zaten ilk sorum da bu kadar asker olmasinin nedeni oldu. Gecen sene daha betermis, teror saldirilarinin devam ettigi donemlerde kontrol icin bizi en az bes defa durduruyorlardi dedi. Simdi daha azalmis ama yine de kuvvet gosterisi baabinda askerler her yerde. Teror grubunun liderini olduren su anki baskan, ulke her ne kadar cumhuriyetle yönetiliyor olsa da "dünyada ilk kez terörü bitiren baskan benim" sifatiyla hafif bir diktatör havasina girmis. Ama esas vurusu yapan ordu generali de politikaya soyununca birbirlerini yemeye baslamislar.
Ulkenin %60'ini Sinhala, %30 kadarini da Tamiller olusturuyormus. Tamiller daha ziyade adanin kuzeyinde yasiyorlar. Tabelalarda ve reklamlarda ilgimi ceken de bu iki halkin dillerinin de yaziliyor olmasi, tabi bir de Ingilizce. Hemen hemen herkes biraz Ingilizce biliyor. Ama anlayana. Ne Irem ne de ben, tek kelime anlamadik konustuklarindan.


Sri Lanka manzaramız.

Georg ise gittiginde biz de en sonunda uyuduk. Ogleden sonra uyanip biraz gezmeyi planliyorduk ama uyandigimizda kendimize gelmemiz aksami buldu. Sadece ufak bir yuruyus yapmak icin disari ciktik, ama elimizdeki haritanin yanlisligi ve insanlarin da "bilmiyorum" yerine bambaska yönleri gostermeleri uzerine kaybolduk. Tabi yakalandigimiz muson yagmuru da olaya ayri bir zevk katti. Geri dondugumuzde kelimenin anlamiyla donumuza kadar islanmistik.
Yine de dunyanin obür ucunda olmanin, hayalimizi gerceklestirmek adina girdigimiz bu maceranin hazzi ile gülümsüyorduk.

Dubai dubai, bosver sen devam et emi DUBAI - BAE

Sahil şeridi

Gece ve Dünyanın en yüksek binası..

Dubai Fountain show

Dubai Fountain

İşte Dubai...

Havaalanı önü..

ve denize dokundum...

8 Aralık 2010
Kendimi yola hazirliyor olma adina check in yaptirip suratimda aptal bir siritisla etrafta dolanmak icin havaalanina erkenden gitmeyi seviyorum. Irem ile Air Arabia'nin kontuarlarina dayanip gorevlilere ne yaptigimizin ve neden Sri Lanka oldugunun aciklamasini yaptiktan sonra, her yerinden esyalarin sarktigi kocaman cantalarimizi teslim edip sigara icmek icin disari ciktik. Gunun son ucusu oldugu icin Sabiha Gokcen'de kalabalik yoktu, yani giden gitmis kalan kalmisti. Kalabalik olmayinca da tabi ki hersey daha rahat ve duzenliydi. Sigara esliginde telefonda son vedalarimiyi ettik, yola cikis fotograflarimizi cektik. Ardindan iceri girip, pasaport kontrolunden sonra Duty Free'de tum ickilerin sadece fiyatlarini kontrol etmekle yetinerek salonumuza gittik. Ucakta bizi karsilayan Arap müziginin cilgin ve hareketli ezgileri ile 2 kic ve 3 gobek atip yerimize oturdugumuzda baslayan ezan ve akabindeki yol duasina amin dedikten sonra hayatimda bir ilk gerceklesti; ucak yarim saat erken havalandi. Havaalani misali ucakta da fazla insan yoktu. Kimsenin bu aralar Sharjah'a gidesi yok anlasilan... Ama bunun bize oldukca yararli bir donusu oldu. Her yolcuya 1 degil tam 3 koltuk dusunce herkes Business tadinda yata yata uctu. Tabi yorgunluktan artik bitmis olan Irem ve ben ise uykuya gülümseyerek daldik. Gozlerimizi actigimizda Sharjah'a iniyorduk. 4 saatlik kesintisiz bir ruya terapisinden sonra transit vizelerimizin orijinallerini almak icin "HALA" salonuna yollandik. Daha sonrasinda da goz taramasina girdik, nedenini sormadim acikcasi, malum hem uyku sersemligi vardi hem de yolculugun daha ilk gununde sinirlenmeyeyim istedim. Irem'in arkadasi Serkan'i beklemek uzere gul yaginin buram buram koktugu havaalanindan ciktik ve hemen onundeki banklara kurulup etrafi izlemeye basladik. Klasik bir havaalani onu... Kucaklasmalar, kocaman valizler, arac bekleyen insanlar. Sadece alisik olmadigim insan tipleri; Hintliler, Pakistanlilar, Malezyalilar, Araplar... Sabahin 8'i idi ve hava serindi. O yuzden iceride beklemeye, bir yandan da uyuklamaya basladik. Gozlerimi bir ara araladigimda televizyondaki dilleri dudaklarinin koselerinden sarkmis develerin hipodromdaki ezeli yarislarini gorunce tekrar simsiki kapattim kabustur niyetine ve gordugum o saniyeleri aklimdan kazimaya calistim. Yarim saat gecmisti ki Dubai'nin basarili mimarlarindan ve Irem'in de universiteden arkadasi Serkan bizi gelip aldi. Sharjah'tan cikip Dubai'ye ilerlemeye basladik. Yol boyunca bir cumle kurup ikinci cumlenin ortasinda uyuya kaldim. Malum henuz kahvemi icmemistim, bir cumle kurabilmis olmam bile bir mucize idi en nihayetinde. Dubai'ye vardigimizda uzerine uzerine gelen gokdelenler karsiladi bizi. Saat 10'a yaklasmasina ragmen ufak bir trafik vardi. Muhtemelen herkes arabalarinda seyahat ettigi icin etrafta yuruyen pek bir insan yoktu. Hersey yapaydi ve para kokuyordu. Cevrede olan birkac agacin bile bir mimari makete sus olsun diye eklenmesi misali sonradan eklendigi belliydi. Kahve icmek ve kahvalti etmek icin sahilde otellerin (gercekten de luks otellerin) oldugu kisma gittik. Restorana oturdugumda dikkatimi ceken tum musterilerin yabanci olmasinin yani sira calisanlarin da yabanci olmalariydi. Etrafta Arap yoktu. Kahvemin ortasina geldigim icin artik duzgun cumleler kurabilecegim inanci ile sorularimi ardi ardina sormaya basladim. Iki senedir orada yasadigi icin dogal rehberimiz olan Serkan bu tarz hizmet islerinde araplarin calismadigini, daha cok Malezya, Filipinler, Hindistan'dan gelenlerin is yaptigini soyledi. Zaten gunun ilerleyen saatlerinde de gordum ki gercekten de hic bir magaza ve restoranda yerel halktan kimse calismiyor. Sadece etrafta dolanip hayattan zevk alma yarisindalar. Yanlis anlasilmasin tabi, tembelliklerinden dolayi degil, sadece adamlarin maddi durumlari iyi, hepsi beyaz yakali olarak tabir edilenlerden... Kahvalti sonrasi sahile inince kendime daha da geldim, gunesi gorunce sarj oldum. Tabi ilk is ayakkabilarimdan kurtulmak, deniz kenarinda yuruyerek kumsalin o ince kumlarini hissetmek oldu. Zaten sonrasinda lokum gibi oldum demek isterdim ama alisveris merkezine gidip yazi yazabilecegim kucuk bir note book almaya karar verince yine stres sahibi bir insana donustum. Acaba daha ucuzunu bulur muyuz seklinde 2 avm dolastik. Hem de bir tanesi dunyanin en buyuk alisveris merkeziymis (dubai AVM) Sonunda da almadim ustune ustluk. Aci bir deneyim oldu. 3-4 milyon insanin yasadigi Dubai hakkinda diyebilecegim fazla birsey yok aslinda. Fazla yapay geldi. Dubai alisveris merkezindeki insan buyuklugundeki baliklarin yuzdugu dev akvaryumu ile, Emirates Mall'daki kayak merkezi ile, hatta yine disaridan ithal ettikleri ve civil civil oterken bile acaba mekanik mi diye merak ettigim kuslari ile pek benim tarzim bir yer degil. Sonucta, bir ulkede her reklamda, her magazada sag tarafta ingilizce sol tarafta yerel dilde yaziyorsa, lokal mutfak deneyimini yasamak mumkun degilse, etrafta kedi ya da kopek gorulmuyorsa o yerde benim nefes almam biraz zor, her ne kadar guzel ve palmiyeli plajlari olsa da... Yine de aksam dünyanin en buyuk binasi Burc Halifi onundeki Dubai Fountain olarak bilinen devasa havuzdaki fiskiyelerle yapilan su sovu oradan suratimda bir gulumseme ile ayrilmami sagladi. 7 gibi Dubai'yi terkederek havaalanina dogru yola ciktik. Artik Colombo'ya gitme vakti gelmisti.

sdc birkaç saat..

6 Aralık 2010
Sığamadım...Bağırsak gibi sırt çantamın her yerinden birşeyler sarkıyor. Eminim yolda birşeyler kaybedeceğim ya da kaybetmesem bile bir yerde basıp küfürü kurtulacağım birkaç eşyamdan.
Ağır bir haftasonu oldu, hem fiziksel açıdan hem de ruhsal. Zaten şu anda da göz kapaklarımın dükkanı kapama isteğiyle cebelleşiyorum. Uçağa kadar bekleyeceğim ama.
En sonunda vedalaştım tüm sevdiklerimle. Zor oldu. Bol gözyaşlı. İşin garip tarafı şu son 2 hafta boyunca hayatımda demediğim kadar çok "seni seviyorum" dedim. Malum sevgimi dile getirme özürlülerinden biri olduğum için oldukça şok edici bir açılım benim adıma.
Neyse artik,yola cikma zamani.

Sanırsam 8,5 gün, hatta 8 diyelim...

28 Kasım 2010
Bu hafta bir kademe daha ilerledik ve Hint vizemizi aldık. Gerçi henüz gidip pasaportlarımızı teslim almadım ama konsolos amcam tipimize bakıp, evraklarımıza da şöyle bir göz gezdirip "Size dört ay yeter mi?" diye sorunca vizeyi kaptığımıza emin oldum (yalvarmadan ve göz yaşı dökmeden). Tanrım, bir konsoloslukta aşağılanmadan, ikinci sınıf dünya vatandaşı muamelesi görmemek bambaşka bir şeymiş, gurur okşayıcı. Pek alışık değilim tabi onca Avrupa ülkesi için yaptığım vize görüşmelerinden sonra... Yine de alışmamak lazım, bugün böyle olur yarın başka. Hiç bilinmez ne olacağı, politika neticede…
Heyecan seviyesi gittikçe artıyor ve her yeni gün verdiğim kararın ne kadar doğru olduğunu daha da iyi görüyorum. Bir kurtuluş, belki de bir kaçış. Ama o kadar yoruldum ki burada verdiğim mücadeleden; trafiğinden, insanlarından, iş hayatından, iş hayatındaki hırslardan, kalp kırıklarından, gözyaşlarımdan...
Yola çıkıyorum en sonunda, bir şeyleri ardımda bırakıp gidiyorum. Bugün ağzıma sakız ettiğim laf gibi gidişleri, dönüşü olmayacağını düşündüğüm zaman daha çok seviyorum, o yüzden de her seferinde bir veda partisi yapıyorum (hani yoldur ne olacağı bilinmez diye)
Neleri mi özleyeceğim? Muhtemelen sabah ve akşam vapurda kitap okumayı, kızlarla misafiri hiç bitmeyen balkondaki muhabbetlerimizi, rakıyı ve beyaz peyniri (özellikle beyaz peynirsiz bir hayatın beni çok zorlayacağı kesin). Kedimi, elbette dostlarımı ve ailemi. 1 hafta evveline kadar da çok özleyeceğim biri daha vardı, ama bir önceki yazımda da bahsettiğim gibi artık onu özlemek yasak bana. (fakir ama gururlu kızın eski sevgiliye boyun eğmem yasasının onuncu fıkrası)
Bugün de başlangıç noktamız Sri Lanka için bir yol haritası çıkardık. Varış noktası Colombo. Sonrasında doğal rengimizi bulma turları adına Galle şehrindeki plajları keşfetme, Tangalla’da dünyada tek olan sopa üzerine çıkıp balık avlayan adamları izleme, Kandy’nin doğal güzelliği ile kendinden geçme, antik şehirleri olan Polonnuruwa ve Anuradhapura’da soluklanma ve en sonunda da Negombo’ya vararak güneşin ve okyanusun bu bölgedeki raksını izleme ile bitecek 10 günlük Sri Lanka yolculuğunun planını yaptık.
Bu arada uçağımız Sharjah aktarmalı ve havaalanında geçirmemiz gereken 12 saat var. Ama biz 12 saat havaalanında beklemek ve sigara üzerine sigara içmek yerine yarım saat uzaklıktaki Dubai’ye giderek çöldeki bu “yapay” ve çok yakında iflası beklenen şehri görmeye karar verdik.
Çok az kaldı..

16 gün kala hidrojen bombasi

21 Kasım 2010
Yolda olmaya 16 gün kaldı...
Bugün en sonunda oturup Hindistan için bir yol planı çıkardım, daha doğrusu çıkarmaya çalıştım. Haftalardır yapacaktım bunu güya, ama bir türlü nasip olmadı, ertelemeler, üşenmeler... Malum aklım bir karış havada. Neyse en sonunda dün gece ayaklarım yere bastı da en sonunda birşeyler yapmaya başladım. Nerdeyse 3 aydır askıya almıştım.
Colombo'dan Chennai'ye uçakla geçeceğiz. Allahtan biletleri daha önceden almayı akıl edebildim. İrem'e doğumgünü hediyesi. Süper arkadaş Aslı'dan...
Chennai'den önce batıya, Mangalore'ye, oradan da kuzeye, Goa'ya. Goa'daki şu partilere katılmadan olmayacak tabi ki. Yılbaşında orada olmak niyetindeyim. Bu yoldur, ne zaman ne olacağı belli olmaz elbet. Göreceğiz bakalım, en azından şöyle bağlayayım: Niyetimiz yılbaşında Goa'da olabilmek...
Gelgelelim şu anki ruh halime; heyecan evet var, hazırlıklar şöyle böyle gidiyor, planlar için biraz daha disiplin lazım sanırım, para bankada hazır, artık son ana kadar ne kadar birikirse, işe istifa verildi, aileyi rahatlatma işi her iki aşamada da tamamlandı; anneye 2 aylık Sri Lanka ve Hindistan yolculuğu söylendi, babaya ise onun 2 ay ve sadece bu iki ülke ile sınırlı kalınmayacağı bildirildi, aşı meselesinin tam hallolması için test sonuçları beklenmede, erkek arkadaş meselesi için tövbe edildi (yine), "Allah korusun bir dahalar" çekildi (yine), tahtalara vuruldu (yine).
Önümde ise herşeyi tamamlamam için 2 hafta var. Yavaş yavaş artık tüm taşlar yerine oturacak. Kendimi nasıl da rahatlatıyorum böyle, bayılıyorum bu halime. Aynı bugün erkek arkadaşımdan ayrılırken kendime dediğim gibi: "zaten senin istediğini verebilecek insan o değildi Aslı..." Bundan fazla sözetmek istemiyordum ama madem yeri geldi birkaç laf etmeden geçmeyeyim; benim suçum, her zamanki gibi... O benim aptal romantikliğim işte, insanlara konduramama olayı. Onca insanın uyarısı yetmezmiş gibi herşey de ortada iken kendimi kandırma. Kaç defa bunu yaptım hayatımda, bilemiyorum, artık sayısını bir noktada kaçırdım. Bu duygusallığım ve insanların iyi yönleri olabileceğine inanma ve gerçeği reddetme olayımın nerden geldiğini cidden merak ediyorum, kalıtsal bir sorun mu yoksa sonradan öğrenme mi? Çok fazla Hollywood filmi belki de...
Herkes uyarmıştı bu sefer beni, "aman dikkat" şeklinde. Hatta "o şirin bir serseri" diye bir tabir bile hala hatırımda. İzin vermeyecektim. Hata benim tabi ki. Zaten zorla hayatıma giren insanlardan ne zaman bana hayır geldi ki bu sefer gelsin? Yine içkiyi suçluyorum bu konuda. O son shot'ı içmeyecektim.
Velhasıl bugün artık ayrılık konuşmamı yapabildim. Kahretsin ki yine doğru düzgün konuşmayı beceremedim. Bunu hep yapıyorum, gazı alıyorum sağlam, sonra bir cümleler çıkıyor ki ağzımdan, ulan ben ne diyorum diye düşünürken buluyorum kendimi, tabi ki bu durumda da kendime kızmaktan karşımdakini affetmiş oluyorum. Evet, tam bir salağım. Gerçi bu neyi değiştirir ki? Özellikle bir erkek açısından bakılınca. Evet, bir erkek için netice önemli, ama bir kadın için o neticeye nasıl gelindiğini doğru bir şekilde aksettirmek ve anlaşılmayı beklemek. (tabi belki de bir özür ve aslında ne kadar değerli olduğunu duyma umudu, çok fazla dürüst olmak gerekirse) Her neyse, meğerse adam bu konuşmayı yapmamı çoktandır bekliyormuş, her ne demekse... (gerçi yapamadığım konuşmayı demek daha doğru olur.) Yine kalp kırıklığı...
Bu sefer en azından bende suç yok diyorum, zira her seferinde arıza yapan insan ben olduğum için alışmıştım sorunun hep bende olduğuna. Gurur duyuyorum kendimle, cidden bu sefer ben uğraştım ve hiç de fena değildim. Ama işte yanlış vakaymış, farklı gözlerle bakıyormuşuz herşeye. Tabi benimki biraz daha romantik.
Neyse ne diyorduk, evet, 16 gün kaldı. Kimseye artık "gel, beni al" ya da "beni bekle, daha kısa kesip döneceğim" dememe gerek kalmadı.
Hadi artık gideyim....

I quit my job to find a perfect faith!

2 Kasım 2010
4 sene oldu hemen hemen burada işe başlayalı...
Bir işe ya da bir yere tam adapte olabilmek insanın hemen hemen altı ayını alıyor. Bu 6 ay geçtikten ise ilk "fanteziler" filiz vermeye başlıyor.
Hatırlarım daha dün gibi patronuma "Ben gidiyorum, ne haliniz varsa görün" diyerek bağırdığım, acılı ama gururlu durduğum düşünce balonunu. Şimdi üzerinden bir hayli zaman geçti ilkinden ama yine de her sinirlendiğimde bu düşünce balonu değişik cümlelerle de olsa kafamda yankılandı. Tabi ki bunu hiç yapamadım, çünkü her seferinde bir şekilde kızgınlığım geçti.
Yolda olma kararı aldığım ilk gün en son bu balonun düşler arasından fırladığı gündü. Kızgınlık yoktu ilk defa, sadece bir karar vermiştim ve bu kararı bildirmem gerekiyordu. Kolay olacaktı... Kızgınlık olmayınca herşey daha kolaydı.

Önce Özlem ile paylaşmak istedim, birlikte çalıştığım iş arkadaşım... Düğününün organizasyonunu yaptıracak kadar bana güvenen patronun kızı. Cümleye girmek ne kadar zormuş diye düşündüm önce, sonrasında da:
"Özlem, hani biliyorsun, hep sana ne kadar yolda olmak istediğimi söylemişimdir"
Özlem: "Eee?!"
Ben: "Ben gidiyorum"
Özlem: "Nereye?"
Ben: "Sri Lanka'dan başlayacağım..."

Daha fazla konuşmak, kendi gerekçelerimi sunmak istedim. Görüyordum ki karşımdakini kırmıştım. Zaten önce o ağlamaya başladı, ilk gözyaşı damlasını görünce ben de dayanamadım.
Bir iş arkadaşı değil, meğersem bir dost kazanmışım...

Kolay olmadı, bilhakis zordu. Ayrıldığımı öğrenen her kişi beni daha da şaşırttı. Çevreye emir verip bağırırken nasıl olmuştu da beni bunca insan sevebilmişti...Bu işlerimi daha da zorlaştırdı. Kararımı sorgularken buldum kendimi. Doğru mu yanlış mıydı yapacağım? Düzenimi bozmak saçma mıydı? Sadece iş değil, bir sürü şeyi de terk edip gidecektim.

Sadece 2 gün sürdü. Üçüncü gün sabahında kendimden daha emindim. Bunu yapmadığım sürece hiçbir zaman zaten bir yere kurulup düzenimi oluşturamayacaktım. Aklım her zaman çemberin dışında olacaktı...