Ve Tanrı bana şarabı gösterdi ama tattırmadı! LUANG PHABANG – LAOS

9 Mayıs 2011
Eski Fransız sömürgesi olan Laos’un, 1975’te de kralın gönderilmesi ve  komünistlerin ülke idaresini ele geçirmesinden sonra  monarşi döneminin başkenti olan bu şehir, şu anda ülkenin en pahalı şehriydi. Ama çok da güzel ve romantikti. Zaten bu yüzden de Unesco’nun Dünya Mirasları arasındaydı. Fransız tarzı evleri, Fransızca isimlendirilmiş sokakları ile Güney Asya’da olduğunu unutturuyordu insana. Şehrin merkezinden uzaklaştıkça Laos evlerine de rastlanıyordu. Tayland mimarisine benzese de Tai evlerindeki gibi kolonların üzerine oturtturulmamıştı ve pencere de yoktu. Çoğunun çatısı bambudandı. Kutu gibiydiler kelimenin tam anlamıyla.
Uzun süre dolandıktan sonra bütçemizi çok sarsmayacak bir oda bulduk tam merkezde. Burada da ayakkabıları çıkarıp girdiğimizden dolayı kendimi nedense evde hissettim. Küçük bir pansiyondu ve çok temizdi. Kaldığım en temiz yerdi. Odada pencere yoktu ama yine de ferahtı. Pansiyonun sahibi abla ve abi çoğu yaşlı Lao gibi Fransızca biliyorlardı. Ama artık çok turist geldiğinden dolayı İngilizce de öğrenmişlerdi. Karı koca senelerdir burayı işletiyorlardı.
Pansiyonun önündeki ana caddede kocaman bir Pazar kurulmuştu. BeerLao yazan tişörtler, Lao kahvesi, Lao kadınlarının geleneksel eteği Sinhler... Fazlasıyla turistik. Ama gezmek eğlenceli oldu.
Yemek pazarına gittiğimizde de bu sefer bizi karşılayan sabah beraber yolculuk ettiğimiz çekirgeler oldu. Burada vejeteryan bir hayat sürdürmek cidden imkansızdı. Ancak erişte... O da bütçemi sarsacağından dolayı 2 öğün pilav ve muz yemekle yetiniyordum.
Şehirde birçok tapınak vardı. Tabi bunlar sırayla gezildi. 1904’te inşa edilen saray ise şehrin tam kalbindeydi. Sarayın bahçesindeki altın Buda heykelinden dolayı Luang Phabang deniyordu. Zaten kelimenin anlamı da Royal Buda İmajıydı.  Şehirden ayrılacağımız gün ise sabah 5’te kalkıp Budist rahiplerin halktan yemek toplama seremonisini izlemeye gittik. Keşişler günde sadece birkez yemek yiyorlardı, yemeklerini de orada yaşayanlardan alıyorlardı. Her sabah gün doğumunda keşişler ve rahipler tek sıra halinde ellerinde tasları ile sokakta yürüyorlar, halk da onları bekliyorlardı. Geldiklerinde kaplarına pilav, et, meyva koyuyorlardı. Aslında rahipler vejeteryanlardı ama et geldiğinde reddetmiyorlardı. Tabi ki çelişik bir durum.
Laos’ta da kadınlar ellerinde yemekleriyle kaldırımdaydılar. Üzerindeki sinhlerin dışında bir de tek omuzlarından çapraz olarak bir kuşak bağlamışlardı. Kutsal törenlerinin hepsinde bunu bağlıyorlardı. Rahiplerin belli rotaları oluyordu ve o rota dahilinde yürüyüşlerini yapıp geri dönüyorlardı. O gün de bizim beklediğimiz sokak rotalarının son durağıydı. Ardından hep birlikte manastırlarına doğru yola çıktılar.
Rahatsız etmemek ve saygı göstermek adına oldukça uzak duruyorduk. O sırada iki tane turist dikkatimi çekti. Üzerlerinde şortlar ve askısız tişörtlerle zavallı rahiplere yemek vermeye çalışıyorlardı.
En kötüsü ise bunu yaparken birileri de fotoğraf çekiyordu, anı fotoğrafı. ‘Luang Phabang’ta rahiplere biz de yemek verdik, yerellerle sosyalleştik, ne kadar müthişiz değil mi!’ fotoğrafı. Daha fazla bakmaya dayanamadım, sinirle odama dönüp çantamı kaptığım gibi bizi Vang Vieng’e götürecek olan minibüsün kalktığı yere yürüdüm. 

 

 

 

6 aydır bu günü bekliyordum... MEKONG NEHRİ - LAOS

7 Mayıs 2011
Teknede en az 80 kişi vardı ve hepsi de yabancıydı. Güya burada turistik sezon bitmişti... İnanması zor!
11.30 gibi yola çıktığımızda herkesin elinde biraları, sigaraları ile parti çoktan başlamıştı. Sosyalleşenler, samimi şekilde sosyalleşenler, biradan viskiye geçenlerle ortam doğallıktan biraz uzaklaşmıştı. Gerçi özellikle viskiler açıldığında ortamdan kopuk olduğum için biraz kendime kızmadım değil ama kimseyle pek konuşasım yoktu. Teknenin kenarında Mekong manzarasına kaptırdım kendimi. Dağlar, ağaçlar, nehrin ortasında sudan fışkıran kayalar. Hem yolum boyunca hem de yolumdan çok önce bu gezi hakkında birçok güzel şey duymuştum ve gerçekten de dört gözle bekliyordum.

Yerliler teknenin arkasında yolculuk ederken turistler öndeydi...

7 saat süren bir yolculuk sonrasında geceyi geçireceğimiz kasabaya vardık. Onca saat süren içki muhabbetinden sonra doğal olarak insanlar tekneden inerken birkaç kaza oldu tabi. Sadece eğlendim ve bu insanlardan biri olmadığım için kendimi de tebrik ettim. Benden çok daha fazla eğlenmişlerdi ama eğlence peşinde olmadığımdan yaptığımın doğru olduğunu düşündüm.
Gia ile daha tekne yanaşırken iskeledeki pansiyon satıcılarından biri ile pazarlık yapıp fiyatı istediğimiz noktaya indirdik. Odaya bile bakmamıştık ama Gia da benim kafada olduğu için artık bahtımıza ne çıkarsa diyorduk.

Mekong manzaraları...

Ama şansımıza yine gayet güzel bir oda çıktı. Her ne kadar burası pahalı olsa da odalar Tayland’dan ve diğer bulunduğum ülkelerden çok daha konforluydu. Beklenmedikti benim için. Sıcak su, tuvalet kağıdı, iki şişe su ve hatta sabun bile vardı.
Akşam yemeği yemek için dışarı çıktığımızda yine abartılı fiyatlar dikkatimi çekti. Tabi bu abartılı fiyatlar sadece bana göre. Yoksa Türk parasına çevirdiğimde yine çok ucuzdu. Laos’ta 10 gün kalmayı planlıyordum, bütçem de 150 USD olduğundan ve bunu artık aşma lüksümün kalmamasından bazı fedakarlıklarda bulunmaya karar verdim. Akşam yemekleri mesela...
Gia, lokal bir restoranda Mekong balığı ve bambu yedi. Buraya özgü bir yemek. Ben tadına baktım sadece. Tek gelir kaynakları bu yavaş teknelerde seyahat edenler olduğundan kasaba sakinleri devamlı önümüzü kesti. Cidden çok sıkıcıydı. Öğrendiğim iki kelime Lao ile derdimi anlatmaya çalışıyordum. Allahtan tek bir sokaktan ibaretti, gezip bitirmesi pek kolay oldu.
Odaya dönüp film seyrettik.
Sabah 9:30’da yine yolculuğumuz başladı. Uzun bir gün olacaktı bu sefer. Öğlen yemeği için pilav buldum. En ucuz şeydi burada ve biraz da muz aldım. Fedakarlıklar ve ben!
Bu sefer Gia teknenin ön kısmında oturdu, bense Kanadalı bir kızla gerilerde. Daha sosyal bir günümde olduğum kesindi. Teknede her ne kadar turist gibi davransalar da çoğu benim gibi uzun süredir yollardaydılar...
Tekneye arada sırada yereller de biniyorlardı, ellerinde garip garip çuvallarlar, çoğundan ses geliyordu; tavuklar, civcivler, çekirgeler... Bu hayvanların sonunun pazarda tezgahların birinde şişe geçirilmiş olarak ızgara ya da kızartma olarak geleceğini bilmek garip bir duyguydu. Laoların vejeteryan olduğunu söylemek pek mümkün değildi, batı dünyasına gayet garip gelen alışkanlıkları vardı; tavuk ayakları, domuz başları, çekirge, kurbağa, köpek, porsuk yemek gibi... 
Luang Phabang’a yaklaşırken bir fırtına patladı. Açık denizde olmadığımızdan dolayı pek bir problem yoktu bizim açımızdan. Ama yine de bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Teknenin arkasındaki pencereye gittim ve etrafı izlemeye koyuldum. Griydi her taraf ve Mekong’ta çamur rengindeydi. Sınırlar vardı sağda ve solda. Ama bir yandan da özgürlük. Suratımı deli gibi ıslatıyordu yağmur ve ben de salak salak gülümsüyordum. Andaydım, yoluma gidene kadar anımda yaşamak ne kadar zor olmuştu oysaki benim için... Sigaramı yaktım, ıslanması umrumda değildi. Tek bir eksik vardı sanki, beni çevreleyen dağlara şerefe diyebileceğim elimde tutmayı istediğim bir içki. Aklımdan bu düşünce geçtiği sırada yan pencereden sarkan başka bir yolcuyu fark ettim. Evet, bazen yukarıdakine gerçekten tebriklerimi sunuyorum, sanatsal açıdan güzel eserleri gözümün önüne serdiğinde. Bende sigara vardı, onda da bira. Sigara paketini ona uzattım, o da bana birasını. Bazen ağızdan çıkan cümleler sadece kalabalık yapıyordu. Sessizlikle iletişim kurabilmek ne kadar nadirdir oysa ki...
Yarım saat kadar pencerede durup izledik yağmuru... Hayatımda yaşadığım muhtemelen en romantik 30 dakikaydı. Büyünün bozulmasını istemedim ve onu o pencerede bırakıp teknenin diğer ucuna gittim. Zaten Luang Phabang’a da varmıştık ve tekrar karşılaşmak istemediğimden aceleyle çantamı aldığım gibi kendimi tekneden karaya attım.

 

 

 

 

 

 

 

Bizi ayıran nehir... HUAY XAI – LAOS

5 Mayıs 2011
2 saatlik terminale yürümeyi göze alamadım bu sefer ve doğrudan tuktuka bindim.
Otobüs kalktığında saat 8:30’du ve önümde 6 saatlik bir yolculuk vardı. Geçtiğimiz muhteşem manzaraları izliyor bir yandan da Tayland izlenimlerimi düşünüyordum. Sanghklaburi’ye gitmemiş olsaydım muhtemelen Tayland için pek olumlu düşünmezdim. Güney, birkaç tapınağın ve yemeğin dışında yerel kültürden artık pek bir iz taşımadan sadece turistlere ve turizme hizmet eder hale gelmişti. Hindistan sonrası tam bir şoktu. Ve malesef hayal kırıklığıydı. Tatil için belki harika bir yerdi, yemeği, eğlencesi, otelleri, okyanusa secde eden palmiye ve hindistan cevizi ağaçları, fiyatları ile birebirdi. Ama kültürel açıdan bakıldığında pek tatmin edici değildi. Yerelleri tanımak çok zordu, doğal olarak hem yabancılara kapalıydılar hem de yabancılar onlar için sadece ‘dolar’ işaretiydi. İki kelime İngilizce bilen birisi ile sohbet etmeye kalktığında üçüncü cümle mutlaka sana bir tur satmaya yönelikti. Çok güleryüzlü ve terbiyeli oldukları da kesindi tabi. Bir de temizdiler. Kıyafetleri bile o kadar temizdi ki artık 5 ay süren yolum sonrasında çantamdaki tüm kıyafetlerdeki lekeler, delikler beni utandırmıştı (her gün yıkamam bile bir çare değildi). Ama kuzey daha farklıydı. İnsanlar daha güzel ve daha beklentisizdi. İyi yüreklerini, naif ruhlarını, meraklarını ve misafirperverliklerini daha iyi gözlemleyebildim. Tabi doğası da daha başkaydı. Dağlar, cangıllar, yeşilin tüm tonları ile göze tam hitap ediyordu. Buraya tekrar gelecektim, ama rotam kesinlikle bambaşka olacaktı...     
Otobüste yabancı olarak bir amca daha vardı. Terminalde sohbete başladık. Alman amca 6 senedir ailesiyle Chiang Mai’de yaşıyormuş, doğal kağıt pazarlaması işindeymiş. O da Laos’a iş için gidiyormuş.
Chiang Khong’a vardığımızda öğleden sonra 3 olmuştu ve deli gibi bir yağmur yağıyordu. Otobüs durağından Alman amca ile bir tuktuka atladık ve Laos teknesinin kalktığı iskeleye gittik.
Tabi tekneden önce Tayland’dan çıkışımızı yaptık. Her giriş ve çıkışlarda olduğu gibi yine heyecan bastı ve çeneme vurdu. Memura saçma espriler eşliğinde bir sürü soru sordum, ‘çok kaçak oluyor mu?’, ‘insanlar çıkış yapmayı unuturlarsa ne oluyor’ vb. Allahtan memur anlayışlı çıktı da sabırla beni dinledi...
Çıkışımızı yaptıktan sonra tekneye bindik. Teknede bir İngiliz kadın daha vardı, tekne dediysem aslında sadece bir sandal. İki dakika bile geçmeden Laos sınırına vardık.
İngiliz kadın ve Alman amca vize almak için başka bir ofise yöneldi. Bense doğrudan pasaport kontrolüne girdim. Malum vizemi Bangkok’ta halletmiştim. Memur, pasaportumu inceledi iyice. Türk pasaportlarında hangi sayfaların fotokopi çekilmesi gerektiğine dair amirine sorunca amiri işi devraldı. Bu her zaman başımıza gelen bir durumdu, nereye gitsek pasaportun tüm sayfalarını inceliyorlar ve işin içinden bir türlü çıkamıyorlardı. Diğer Avrupa pasaportlarında kimlik bilgileri, pasaport süresi vb. hep aynı sayfadaydı, bizde ise farklı farklı olduklarından kafa karıştırıyordu. Bir de malum pek Türk ziyaretçiye alışık olmadıklarından vize kontrolleri daha uzun sürüyordu.
Amir ise çok tatlı bir hatundu. Muhabbet etmeye başladık kadınla. Nereye gittiğimi, rotamı sordu. İsimleri ezberlemediğim için daha çok kemküm ettim. Fotokopi makinası üzerinde başka bir pasaportun fotokopileri dikkatimi çekti, ‘Aa bir Türk!’ diye haykırdım. Meğerse sabah bir Türk gelmiş, ama malesef vizeyi önceden almadığından gerisin geri Tayland’a dönmek zorunda kalmış. Malum Laos vizesini diğer dünya vatandaşları gibi sınırdan alamıyorduk biz...
İngiliz kadının pasaport işlemlerini bitirmesini bekledim. O da geceyi sınır kasabası olan Huay Xai’de geçirip sabah Mekong Nehri’nden güneye Luang Phabang’a ‘yavaş tekne’ ile geçecekti. Yolum boyunca kimle tanıştıysam herkes bunu yapmamı söylemişti. 2 gün sürecek bir yolculuktu. Hızlı tekne servisi de vardı 6-7 saat süren. Ama pek tavsiye etmiyorlardı. Saatte 80 km hızla giden bir sürat teknesinde kelle koltukta seyahat etmek pek hoş olmasa gerek. Fazlasıyla tekne kazası oluyormuş. Hem zamandan çok neyim vardı ki...
Gia, 40 yaşlarında seyahat etmeyi çok seven bir jeologtu. Kendine özgü üslubuyla harmanlanmış tipik bir İngilizdi. Yolum boyunca ben de uyumlu bir insan olmayı öğrendiğimden hemen kaynaştık. Laos’un başkenti Vientiane’a kadar aynı rotayı izleyeceğimizden yol arkadaşı olmaya karar verdik. Böylece oda parasını da paylaşacaktık, çok daha ekonomik olacaktı.
Laos’ta her ne kadar dolar ve baht geçiyor olsa da yerel para birimleri olan Kip’e transfer olduk. 1 USD – 8.000 Kip. 
Etraftaki pansiyonları dolaşıp en sonunda bir tanesinde karar kıldık. Uzun zamandır kaldığım en iyi odaydı açıkçası. İçinde tuvaleti ve televizyonu bile vardı. Hatta açılmamış bir şişe su da yatak ucumuzda duruyordu.
Eşyalarımızı bırakıp ertesi gün bineceğimiz teknenin biletlerini sormaya gittik. En ucuzu 220.000 kipti ve seyahat acentası yerine iskeledeki gişeden alınıyordu.
İlk dikkatimi çeken insanların güleryüzlü olmasıydı ve İngilizce’ye de hakimdiler. Dolayısıyla pek fazla dil problemi yaşamıyorduk. Yemek öncesi kendimizi şımartmak adına Mekong manzaralı yerel bir restoranda Laos birası içtik. Sonrasında da sokaktaki satıcıların bir tanesinden erişte yiyip iyice doyduk.
Seyahat partnerim yaşı dolayısıyla bana direkt ayak uydurdu ya da ben ona ayak uydurdum. Fiyatlar ikimizin de dikkatini çekti. Güya Laos Tayland’dan daha ucuzdu, yalan hem de külliyen. Yemek acayip pahalıydı ve ucuz yemek gibi bir şans yoktu. Güney Tayland’da bile en nihayetinde 20 Baht’a yiyecek bulabilirken burada imksansızdı. Herşey nerdeyse 40 bahttan başlıyordu... Bir de yol parası, sanırım yine en çok yola para harcayacaktım.
Sabah erkenden kalkıp önce kahvaltımızı edip, kaldığımız odanın parasını kimseyi bulamadığımızdan resepsiyon masasının üzerine bıraktıktan sonra iskeleye doğru yola çıktık, yolumuzdaki dükkanlardan yolluk öteberi satın alıp iskeleye vardık.
Mekong Nehri’den güneye inecektik...

 

 

 

Chiang Mai hala başkent olsaydı muhtemelen Bangkok gibi olacaktı. Allah korumuş!... CHIANG MAI - TAYLAND

4 Mayıs 2011
Erkenden düştüm yollara. Chiang Mai – Pai arası otobüsle 3,5-4 saatti ve biran önce Chiang Mai’de olmak istiyordum ki yapmam gerekenleri yapabileyim; gece kalacağım yeri ayarlama, alışveriş, etrafı dolaşma, Laos’a geçeceğim Tayland sınırındaki Chiang Khong’a otobüs bileti alma.
Öğlen 1 gibi şehre geldiğimde önce ertesi gün için biletimi ayarladım. Sıra geceyi geçireceğim yeri ayarlamaya gelmişti. Antik şehre doğru yürüdüm. Elimdeki haritada herşey ne kadar yakın gözüküyor olsa da pratikte o kadar yakın olmadığını fark ettim.
Antik şehir, Burmalıların akınlarını önlemek için 700 yıl evvel inşa edilmiş surların içinde kalıyordu. Şehirde toplamda 300’den fazla tapınak vardı. Fakat mimarisi Tayland’ın diğer kısımlarından daha farklıydı. 13 ve 14. yüzyıllardaki Lanna döneminden  izler taşıyordu; kapıdaki aslan figürleri, yüksek tabanlı chediler vb.
İkinci büyük şehir olmasına rağmen sakindi. Bangkok gibi deli bir trafik, koşuşturan insanlar yoktu etrafta. Her yerde yoga, meditasyon ve Tai masajıyla ilgili kursların ilanları vardı. Tayland’da tanıştığım birçok kişi burada masaj kursu almıştı. Fiyatlar da özellikle güneye göre çok daha ekonomikti.
Pansiyonların bulunduğu yere ulaşmam yine de 2 saatimi aldı. Bu sefer bir hostelde kalacaktım. Fazla düşünmeden ilk bulduğum yatakhaneye çantamı bırakıp oda arkadaşlarımla muhabbet dahi etmeden kendimi dışarı attım.
Hindistan’da Kerala’dan bu yana bozuk fotoğraf makinam ve ben dolanıyorduk. İrem’in makinası olduğu için Tayland’a kadar idare etmiştim. Tayland’da da beni misafir eden evsahiplerinin makinalarını kullandığımdan pek ihtiyacım olmamıştı. Ama şimdi başka ülkelere gidiyordum ve muhtemelen tek başıma seyahat edeceğimden mutlaka elden düşme de olsa bir makinaya ihtiyacım vardı. Pai’de tanıştığım İsrailli çiftin tavsiyesi üzerine şehirdeki en büyük alışveriş merkezine gittim ve muhtemelen Tayland’daki en ucuz makinayı aldım. Eski makinam gibi değildi ama idare edecektim artık.
Bu işi de aradan çıkardıktan sonra etrafta dolanmaya başladım. Chiang Mai güzel bir şehirdi, ama yine de fazlasıyla Batılı etkisi altındaydı. Antik şehirde birbiri ardına sıralanmış cafeleri, restoranları, barları ve içinde oturan beyaz topluluğu ile turistik bir yer olduğu kesindi. Güya artık sezon dışıydı. Çok fazla turist vardı...
Sadece birkaç tapınak gezebildim. Buraya özgü atraksiyonlardan olan kaya tırmanışlarını, trekkingi başka baharlara bırakıp yatakhaneye gittim.
Artık heyecanlanabilirdim. Ertesi gün yepyeni bir ülkeye gidiyordum...

 

 

 

Ve Pai gelip yaşanılacak yerler listemde bir numaraya yerleşti... PAI - TAYLAND

4 Mayıs 2011
Otobüs durağında Mike, Sugla ile birlikte beni almaya gelmişti. Sugla, muhteşem altı aylık bir Huskey, henüz 6 aylık olmasına rağmen büyükçe bir köpekti. Hep soğuk havaların köpeği olduğunu düşündürdüm ama Mike sıcak havalarda da yemeğine dikkat ettiğin sürece rahat olduklarını söyledi. Beraber önce gidip bir mobilet kiraladık. Sugla, motorda benden daha rahattı. Daha biz binmeden sürücü kısmındaki yerini almıştı.
Çantamı eve bıraktıktan sonra sıcak su kaynağına gittik hep birlikte. Ancak su son zamanlardaki ‘beklenmedik’ yağışlardan ötürü çamurlu olunca gerisin geri eve döndük.

Mike'ın evi

Mike, 8 ay evvel buraya gelip yerleşmiş bir Amerikalıydı. Ama en önemli özelliği de ahçı olmasıydı. Dolayısıyla, eve gelir gelmez güzel bir papaya salatası hazırladı. Sebzeler, baharatlar, soslar, beni benden aldı. Midem sebze bayramı yaptı. İki hafta sonrasında Amerika’ya dönüp tekneye gidecekti. Multimilyoner, daha doğrusu Amerika rüyasını gerçekleştirmiş insanların teknelerinde özel şeflik yapıyordu. Ama artık evi Tayland’dı ve burayı gerçekten çok seviyordu.
Kasabanın merkezi oldukça küçüktü ve tam benlik şekilde bir sürü şirin kafesi, restoranı, barı vardı. beyaz nüfus oldukça fazlaydı. Herkes Mike gibi buraya uğramış sonrasında da gelip yerleşmişti. Mike’ın en yakın arkadaşları olan İsrailli çift gibi. Onlar 4 senedir burada yaşıyorlarmış. Kasabanın kafelerine ve restoranlarına peynir, ekmek, pasta yapıp satıyorlarmış. Mike’a gelirken de yaptıkları peynirden getirmişlerdi. Tayland kültüründe peynir ve süt ürünü olmadığından dolayı 1 aydan fazladır hasret kalmıştım, çok yerinde bir jest oldu...

Pai sokakları

Artık Tai ailesi ile geçirdiğim zaman dolayısıyla biraz daha kültürle haşı neşir olduğumdan yemeklerde kaşığı çatal, çatalı da bıçak gibi kullanmayı da öğrendiğimden kendimle gurur duyuyordum. Hatta erişteye de Tai usulü fındık ve şeker ekliyordum. Sadece herkesin birbirine ‘nereye gidiyorsun’ diye sormasına alışamadım...
Pai’deki sakinliğe hayran olmamak elde değildi. Gerçi artık sezon olmadığından dolayı çok boş olduğunu söylüyorlardı. Sezonda, ana caddede adım atılacak yer olmuyormuş. Etraftaki yürüme ya da bisiklet mesafesinde olan şelaleler bile kalabalıktan fazlasıyla nasipleniyormuş.

Pai sokakları

Birkaç gün sonrasında rahata iyice alıştığımı fark ettiğimde ayrılma zamanımın geldiğine karar verdim. Pai’ye cidden yerleşebilirdim ama hala yapmam gereken bir yol vardı. Artık Tayland’dan almam gerekeni almıştım ve burayı bırakmam gerekiyordu. Benzer kültürlere gidecektim ama yine de Tayland olmayacaktı, daha ilkel ve daha geleneksel olduklarını ümit ediyordum. Sırada Laos vardı. Ama öncesinde Chiang Mai’de bir gecelik mola vermem lazımdı. 

 

 

 

 

Bangkok’a ateş almaya gittim, Pai öncesi... Bangkok-Chiang Mai Arası - TAYLAND

1 Mayıs 2011
Dağlarda geçişlerin zor olması nedeniyle Chiang Mai’den aktarma yaparak gitmeyi planladığım Pai’ye yol almak için Bangkok’a geri dönmek zorundaydım. Zor bir gün olacaktı benim için. Sabah minibüsle Kanchanaburi, oradan yine minibüsle Bangkok, Bangkok minibüs durağından merkez tren garına, gece de artık Chiang Mai’ye uzanacak 14 saatlik bir yolculuk ve yine 4 saat Pai’ye otobüs.
Hindistan sabrımı yol konusunda acayip törpülemişti. Kesinlikle yapacağım yolculuk gözümde büyümüyordu. Mutlaka yorucu olacaktı. Ama daha kötülerini de görmüştüm sanki...
Bangkok’a sorunsuz vardım. Aile ile vedalaşmam biraz dokunaklı oldu. Türk usulü sarılmak istedim, ama Tai usulü sadece göğüs hizamda ellerimi birbirine kovuşturarak minnetimi dile getirdim. Herşeyi kalbe bağlama anlayışlarından dolayı iyi kalplerine teşekkür ettim, Paul de sonrasında beni durağa bıraktı.
Bangkok’a geldiğimde artık dördünce kez burada olmamın verdiği hem tanıdıklık hissi hem de büyükşehirde olmanın verdiği azap bozukluğu ile kendimi istasyona attım. En ucuz bileti aldım. Yani 3. sınıfta, tahta koltuklar üzerinde, Tailerle birlikte yolculuk edecektim, 14 saat.
Ali daha şehirde olduğu için onunla buluştum yine. Önce garda birer kahve içtik. Ardından 70 Baht istediklerinden çantamı emanete bırakamadığımdan çantam ve Ali ile birlikte yakınlardaki parka gittik, Lumphini.

Park Manzaraları

Park manzaraları; yüzlerce kişi aynı anda aerobik yaparken...

Biraz Hyde Park biraz da Central Park havasında, büyük ve güzel bir parktı. Çimlere serilip etrafı izledik. İnsanlar koşu, yürüyüş yapmaya gelmişlerdi. Hatta toplu aerobik bile yapanlar vardı. Tayland marşı çalınırken yolda yürüyordum. Parkın güvenlik görevlisi beni durdurdu. Durdurunca şöyle bir etrafa baktığımda herkesin durmuş, yani saygı duruşuna geçmiş marşı dinlediklerini gördüm. Milliyetçi bir toplumdu. Krallarına hem çok saygı duyuyorlar hem de çok seviyorlardı. Gerçi onun hakkında saygısızlık yapmamak adına da onun hakkında hiç konuşmuyorlardı. O yüzden Tailerle oturup politika konuşmak imkansızdı. Paraların üzerinde kralın resmi olduğu için yere atmak, yerde tutmak da yasaktı, hatta suç kapsamına bile giriyordu. Kralları hakkında bildiğim sadece çok hasta olduğuydu. Yakında günlerce sürecek bir cenaze olacağı kesindi.
Park sefamızdan sonra artık trenimin vakti gelmişti. Trende yiyecek birkaç birşey alarak trene bindim. Koltuk numaramın olması o numaraya sadık kalınarak oturacağı anlamına gelmiyordu tabi. Herkes her yerdeydi. Neyseki bir Tai abi halime acıdı da bana yerini verdi, pardon yerimi verdi.
Yola çıktığımızda acayip kalabalık oldu tren. Bana yerimi veren abi koltuğun kolluklarına oturmuştu. Yanımı oturan diğer abi de biraz kilolu olduğundan iyice arada kalıp ezilmeye başladım, kimseyle haşı neşir olmamak için de iki büklüm duruyordum. Artık her yerde her şekilde uyumaya alışmış olsam da bu biraz fazlaydı. Bunu başardığım takdirde bundan sonraki aşama ancak kelimenin tam anlamıyla ‘ayakta uyumak’ olabilirdi.
Kollukta oturan abi en sonunda gittiğinde gece 2 olmuştu. Ardından köşeme çekilip uyumayı başardım. Sabah iyice tren boşaldığında boş koltuklara uzandım. Gözlerimi açtığımda Chiang Mai’ye çoktan varmıştık.
Artık buradan da Pai’ye gitmek üzere otobüs durağına yürüyecektim. Akşam üzeri de Pai’de beni ağırlayacak Mike ile buluşacaktım.
Yarım saatten fazla sürdü yürüyüş ama hemen otobüs buldum ve atladım. Pai, hipilerin keşfettiği bir vadiydi. Hakkında çok güzel şeyler duymuştum. Yolum da bir süredir kendi kararlarını kendi verdiğinden dolayı beni buraya getirmeye karar vermişti.
Otobüste benim dışımda da yabancılar vardı. Yabancı olunca sosyalleşmeye başlıyordu insan tabi. Bir de bu taraflarda turistten ziyade gerçek yolcular vardı artık. Nitekim tanıştığım çift, uzun süredir geziyorlarmış ama Pai’ye gelince burada bir süre kalmaya karar vermişler. Şimdi de vize için gittikleri Laos’tan dönüyorlarmış. Otobüsteki diğer yabancı da Pakistan kökenli bir Amerikalıydı. Daha yolculuğuna yeni başlamış. O da benim rotamdan devam edecekti. Hatta İstanbul’a kadar. Temmuz ortasında İstanbul’a geleceğini söyledi. 

 

Muhabbet olunca saatlerin nasıl geçtiğini anlamadım. Pai’ye geldiğimizde saat tam 5’ti. 33 saatlik yolculuğum bitmişti, en azından birkaç günlüğüne...

Sınırı ihlal ettim, yanlışlıkla Myanmar’a girdim... THREE GOLDEN PASS - MYANMAR

Aile-m

28 Nisan 2011
Tayland’ın 4 ülkeyle sınırı bulunuyordu; Laos, Kamboçya, Malezya ve Myanmar (Burma). Buradaki turistler birkaç aydan sonra devamlı vize yenilemek için bu ülkelerden birine girip çıkıyorlardı. Hatta artık o kadar popülerdi ki bu işlem, turizmde bir iş alanı haline gelmişti.
Myanmar’a gitmek çok istiyordum. Daha gelmeden evvel George Orwell’in Burma Günleri’ni okumuş, iyice gaza gelmiştim. Ama gidersem Tayland vizem iptal olacak ve tekrar dönmek için para verecektim. Gitmezsem de içimde patlayacaktı. En sonunda Sanghklaburi yakınlarındaki Golden Pagodas adlı sınır kapısında günlük geçişlerin olduğunu öğrendim. Pasaportumu Tayland sınırında bırakıp Myanmar’a girebilecektim.

Kamyonet arkasından manzaralar...

Kaldığımız köyden sadece 1,5 saat uzaklıktaydı. İki araçla gitmemiz gerekiyordu. Sabahın köründe yola çıktık. Köyün içinden geçen otobüsle Sanghklaburi kavşağına kadar gittik. Şoför abi bizden para almadı. Oradan da bir mobiletle devam ettik.
Kasabaya adını veren 3 küçük pagoda karşıladı bizi. Pagodaların daha büyük olmalarını bekliyordum, insan boyunda olduklarını görünce bir hayalkırıklığı oldu benim için. Günün ilk hayalkırıklığıydı...
Sınır girişinde küçük bir kulübe vardı. Üzerinde günlük geçiş için gereken evraklar yazıyordu kocaman; pasaport fotokopisi, resim vs. Fotokopi nerede çektirebiliriz diye sormak için kafamı kulübeden uzattığımda memur, 4 senedir bu sınırın tamamiyle kapandığını ve geçişlere izin verilmediğini söyledi. Acıyla haykırdım; hayııırrr, olamazzz...

Three pagodas

En azından oralara kadar gelmişken bir fotoğraf çektirelim dedik. Daha güzel bir görüntü alabilmek için sınırdan biraz içeri yürüdük. Malum herşey sanat için. Kimsenin ses çıkarmadığını görünce şansımızı biraz daha zorladık, biraz daha içeri girdik. Hala elimizde kamerayla salak turistler şeklinde takılıyorduk. Şakalaşa şakalaşa, sanki normal bir yolda yürüyormuş gibi kendimizi biranda Myanmar sokaklarında bulduk...
Acaba ne kadar daha gidebilirizi tartışmaya başladık ki Myanmar tarafındaki memur abi koşa koşa, çığlık ata ata yanımıza geldi... Sınır ihlali. En aptal ifademle ‘A burası Myanmar mı?’ diyerek turist saflığı içerisinde savunmamı yaptım. Gerisin geri Tayland’a gönderildik. Pek hızlı oldu herşey. 15 saniye içerisinde gerçekleşip bitti.

Myanmar'a geldim...

15 saniyelik Myanmar tecrübesinden sonra hemen sınır kapısının oraya kurulmuş pazara gittik. Myanmar içkileri, sigaraları, ziynet eşyaları, ıvır zıvır satıyorlardı. Paul, ananas şarabı testi yaptığı tezgahlardan birinde oyalanırken tezgahın hemen yanındaki arka sokağa çıkan aralığa daldım, aptal aptal dolaşmaya başladım ki yine Myanmar’a girmiş olduğumu fark ettim. Bu sefer kesinlikle yanlışlıkla oldu. Pazarcıların başını belaya sokmamak için geldiğim yoldan aynen geri döndüm, kimseye görünmeden.
Burma günlerim beklediğim gibi gerçekleşmemişti, ama yine de birkaç saniye de olsa bu ülkede bulundum diyebilecektim.

Myanmar viskisi

Pazarcıların çoğu yan sokaktan gelen Burmalılardı. Çoğu aslında Tayland’a iltica etmek istiyordu. Ülkenin durumunun karışık olduğundan şikayet ediyorlardı. Hala politik bir denge kurulamamış, fazlasıyla şiddet vardı. Çocuklar da bu şiddetin parçası halinde öldürüyorlardı. Askerler tarafından. Kaçak olarak Tayland’a girmeye çalışıyorlardı. O yüzden buralarda birçok kontrol noktası vardı. Tai askerleri her aracı durdurup içini kontrol ediyorlardı ve kimlikleri istiyorlardı. Hala Burmalılarla Taileri ben ayıramıyordum ama onlar farkı iyi bildiklerinden doğrudan onlara evraklarını soruyorlardı. Benden pasaport bile istememişlerdi yabancı olduğumu görünce. Kontrol sadece Burmalı kaçaklar içindi.
Sanghklaburi’ye geldiğimizde Tayland’ın en uzun ahşap köprüsünün üzerinden yürüyüp tapınağa 

Myanmar manzaraları

gittik. Genelde keşişler kadınlarla pek konuşmuyorlardı, dini sebepler gereği. Ama Paul ile gittiğimizden ve Paul daha önce buraya gelip birkaç arkadaş edindiğinden güzel bir muhabbet ortamı oldu. Her Tai evlenmeden önce ya da başka nedenlerden ötürü bir süre keşiş oluyordu; 15 gün, 1 ay vb. Buradaki keşişlerden birkaçı da bu görevlerini yapmak için buradaydılar. İnzivaları bitince de gündelik hayatlarına, işlerine, sevgililerine geri döneceklerdi.     


Otostop yaptığımız kamyonetteki arkadaşlar..

Köye dönüşümüzde otostop yapmaya karar verdik. Tapınaktan çıktığımızda şehir merkezine bizi bir ‘ladyboy’ götürdü. Tayland’ın kırsalında da vardılar. İşin en takdir ettiğim kısmı da fahişelik yapmak zorunda kalmamalarıydı. Her türlü işte çalışabiliyorlardı. İnsanlar da benimsemişti.
Şehir merkezinden köye bir kamyonetin kasasında gittik. Bizimle birlikte 3 Tai genç de vardı. Ellerinde gitarlar. Yolda bir marketten biralarımızı alınca da keyfimiz pek bir yerine geldi.  Tayland’da geçirdiğim en güzel 3 gündü. Güney güzeldi ama çok turistik ve gürültülüydü. Tatil içindi. Ama kültür için kesinlikle uygun değildi. Şu aile ile geçirdiğim birkaç gün içerisinde 1 aydan bu yana öğrendiğimden daha çok şeyi öğrenmiştim. Mutluydum, amacıma ulaşmıştım. Ayrılırken Türk usulü kocaman sarıldım.

Myanmar manzaraları

Sanghlaburi manzaraları...

 

Gerçek Tayland’ı sevdim, hem de çok... SANGHKLABURİ - TAYLAND

27 Nisan 2011
Sabahın kör vaktinde yine yollardaydım, inat ettim 4-5 kilometre uzaklıktaki tren istasyonuna yürüdüm. Uzun bir gün olacaktı. Yine bir sürü aktarma yapacaktım. Ama bu sefer değerdi, sanırsam...
Önce Kanchanaburi’ye gittim. Şu ünlü Kuwayi Köprüsü’nün olduğu yere. Biraz etrafta gezindim, köprüyü ve mezarlığı gördüm. Ardından da Sanglaburi’ye giden minibüslere bindim. İneceğim noktayı anlatmak biraz zor oldu ama en sonunda anlaşılmış olmanın verdiği mutlulukla yolculuğuma başladım. Muhteşem dağlardan muhteşem manzaralardan geçiyordum. Ağzım açık bir şekilde etrafı hayran hayran izliyordum. Şoförümüz, acayip komik bir tipti. Rayban gözlükleri, kepi ve ellerindeki deri eldivenleriyle yolların fatihi olarak ilerliyordu. Yolumuzun üzerindeki bir kasabada durduğumuzda beni yanına oturttu. Nasıl sürüyorum diye sorunca gözlerimin önünde beliren ters şeritten gitmeleri, kavşaklara son sürat girdiği hızı görmemezden gelerek muhteşem diyebildim. Hindistan sonrası sürüş olaylarına pek takılmamayı öğrendim artık. Bir yere sağ salim vardığımda şükür etmesini öğrendiğim gibi...
Kroeng Krawia Naam Tok’a geldiğimizde şoför beni indirdi. Beni ağırlayacak olan ABD’li Paul’ü beklemeye başladım. Burası yerel insanların ziyaret ettiği bir şelaleydi. Gerçi şelale demek biraz zordu, biraz su akıntısı diyelim kısaca.
Paul, 4 ay evvel Tayland’a gelmiş, 3 ay Ayyuthaya’da kalıp biraz Tai öğrendikten sonra buraya yerleşmişti, bir Tai ailesinin yanına. Amerika kökenli PeaceCorp aracılığıyla buradaydı. Dünyanın çeşitli yerlerine gönüllü öğretmenler gönderiyorlardı. Paul de 2 sene burada kalıp İngilizce öğretecekti. Hatta daha sağlam bir sistem kurulması için öğretmenleri de asiste edecek, bir nevi danışmanlık yapacaktı. Böylece gittikten sonra da kurulan sistemin eskisi gibi devam etmesi sağlanacaktı.
10 dakika bekledikten sonra Paul, mor bir kamyonetle geldi. Yanında danışmanlığını yaptığı öğretmen arkadaşı ve karısı ile birlikte. Köyde İngilizce bilen tek kişi oydu zaten.
Köye gittiğimizde yine beni müthiş bir manzara karşıladı. Küçücük bungalow tarzı evler, yemyeşil bir doğa, yol boyunca bize selam veren köylüler.

Köy manzaraları...

Paul’ün ailesi çiftçiydi. Yarım saatlik uzaklıkta tarlaları vardı. Burada da genelde Burma’dan göç edenler çalışıyordu. Anne, baba, büyükbaba ve 6 çocukları vardı. Bunlardan biri evliydi ve aynı evde yaşıyorlardı. Çoğu köy evinde olduğu gibi evin önünde bakkalları vardı. Hemen hemen her ev aynı zaman da bakkal olduğu için müşterilerin kimler olduğunu merak ettim. Dışarıdan fazla bir ziyaretçi gelmiyordu zira...
Baba, koskocaman gülümsemesi ile karşıladı beni. Taice birşeyler söylemeye başladı peşisıra, heyecan içerisinde. Gülümseme ile cevap verebildim, her zamanki gibi. Biraz Tai’cemi geliştirmem gerekecekti.

Köy yolları

Paul ile birlikte köyü gezdik, sadece birkaç sokaktan ibaretti... Artık köylüler Paul’ü benimsemişlerdi bir yabancı olarak, ben yeniydim tabi ki. Hepsi merak içerisinde beni baştan aşağı süzüyor, Paul’e de hakkımda sorular soruyorlardı: ‘Adım neydi?’, ‘Orada ne yapıyordum’, ‘Paul’ün kız arkadaşı mıydım?’ vb.

Kaldığım ev

Akşam yemeğe oturmadan önce ailenin uyarısı üzerine banyo yaptık. Gerçekten çok temiz insanlardı, günde 4-5 defa duş alıyorlardı. Zaten evlere de tapınaklarda olduğu gibi ayakkabını, terliğini çıkartıp giriyordun. Duş, geleneksel Tai evlerinde olduğu gibi evin dışındaydı. Üstü bambu ile kapatılmıştı. Kocaman bir su tankı vardı taştan. Ona su musluktan dolduruluyordu ve maşrapayla duş alınıyordu. Fazla zorlandım denemez, artık nerdeyse 5 aydan bu yana yolda olunca taşıma suyla değirmeni döndürmeye alışmıştım. Yaramda da ufacık bir yer kalmıştı kapanmamış. Onu da allaha havale ettim.
Büyük bir aile olduğu için aynı anda yemek yeme, sofraya oturma gibi bir düzenleri yoktu. Kim acıkırsa masanın üzerinde sabahtan akşama kadar üstü örtülü şekilde duran yemeklerden kendi tabağına servis ediyordu. Yanına da mutlaka pilavlarını alıyorlardı, ekmek niyetine.

Evin mutfağı

Masaya yemek için oturduğumuzda bizimle birlikte Paul’ün danışmanlığını yaptığı öğretmen ve onun eşi de geldi. Eşi benim et yemediğimi öğrenince hemen kalkıp balık yaptı. Utandım tabi, ama birşey söyleyemedim. Zaten dinlemeyeceklerdi. Yemek, kültürün en belirgin özelliğiydi. 4-5 kap yemek yapılıyor, o kaplardan tabaklara servis ediliyordu. Her seferinde sadece bir kaşık. Sonrasında tekrar tekrar doldurabiliyordun tabağına. Tabağında hiç yemek bırakmaman gerekiyordu. Aksi takdirde yemeklerden hoşlanmadın anlamına geldiği için ev sahibine hakaret ettiğin anlamına geliyordu.
Köy yaşamı biraz komün yaşam gibiydi. Gelenleri gidenleri bitmiyordu. İsteyen masa üzerinde duran yemeklerden yiyebiliyor, masa üzerinde asılı duran muzlardan alabiliyordu, ya da isterse yemek dahi yapabiliyordu. Hep bir kahkaha vardı ki bu çok hoşuma gitti...

Ev ahalisi

Ev iki katlıydı. İlk katı gündelik yaşamın sürdürüldüğü alandı. Yani yemeklerin yapıldığı, yenildiği, televizyonun bulunduğu, oturulduğu, misafirlerin ağırlandığı, bulaşıkların yıkandığı, bakkalın bulunduğu. İkinci katta da yatak odaları bulunuyordu. Paul’ün özel bir odası vardı, bir anneyle babanın. Çocuklar hep birlikte yer yataklarında yatıyorlardı. Evli çift de çocuklar arasındaydı. Özel bir odaları yoktu. Zor bir yaşam olduğunu düşündüm çift için, ama bu kültür içinde büyüdüklerinden onlar için tanıdık, bildik bir durum. Durumu sorguladıklarını bile sanmıyordum.

Paul'le yollarda...

Dolap yoktu, eşyalar ya yerde duruyordu ya da iplere askılarla asılıyordu. Benimkiler tabi ki çantamdaydı. Çamaşır makinasına ise cidden hasta oldum. Eski tiplerdendi. İlk havzaya çamaşırları koyup üzerine deterjanı ekledikten sonra, dışarıdan hortumla su doldurup 30 dakika süreyle çalkalatıyordun, suyu tazeledikten ve böylece çamaşırları duruladıktan sonra, yan havzaya alıp ‘sıkma’ aşamasını başlatıyordun. Her ne kadar teferruatlı olsa da yine de elde yıkamaktan çok daha az yorucuydu. En sonunda uyku tulumumu bile yıkamayı başarmıştım.

Çamaşırhane

Kaldığım sürece Taice’me birkaç cümle daha eklemeyi başardım. Ama cidden zor oldu. Hala da doğru telaffuz edip etmediğime emin değildim. Pilav kelimesinin 5 şekilde tonlandığını ve hepsinin de farklı anlamlara geldiğini burada öğrendim... Burunları basık olduğundan benim burnum çok farklı geliyordu onlara, ne kadar garip bir burnun var demeye başladılar. Bunu bu şekilde dile getirilmesini bir hakaret ya da ayıp olarak görmüyorlardı, aynı birisi kiloluysa ‘kilolusun, şişkosun’ demeleri gibi...
Köyü yakınlarında bulunan mağaralara gittik ertesi gün. Göller, şelaleler, devasa ağaçlar, mağaralar cennetindeydim. Köyün okulunu ziyaret ettik ve müdürle görüştük. Yanımda Taice bilen birisi olunca birşeyleri ya da birilerini anlamak çok daha kolay oluyordu. 

 

İkinci kattan birinci kat manzarası..

 

3. kez Bangkok... BANGKOK- TAYLAND

26 Nisan 2011
Otobüsten ziyade küçük bir minibüsle 2 saat içerisinde Bangkok’taydım. Bizi otobüs terminalinde bırakacak sanıyordum, ama şehrin merkezinde bırakıyormuş. Öyle olunca şu ünlü Khao San’a gidip bir otel bulmak ve çantamı bırakıp devam etmek yerine doğrudan Laos Konsolosluğu'na gitmeye karar verdim.
Bir gün evvel Türk forumlarında Laos’un vize için çok zorluk çıkardığını okumuştum, dualar eşliğinde binaya adımımı attım. Hayatımda aldığım en kolay vize oldu. Sadece bir form doldurdum, pasaport bilgilerini, amacımı yazdığım. Formda kalacağım yerin ismini istiyordu, ona da yanımdaki Laos rehber kitabından bir yer adı yazıverdim. Tam 15 dakika içerisinde bana vize mührünü damgalamış olarak geri verdiler pasaportumu. Ertesi gün gel, bugün gitler olmadan...
Mutlu mesut ve %100 tatmin olmuş şekilde konsolosluktan ayrılıp geceyi geçireceğim oteli bulmak için Khao San’a gitmek üzere otobüse bindim. Otobüste çantamı yere indirirken başparmağımı incitince biraz canım yandı. Daha doğrusu bayağı canım yandı, acısı içime oturdu ki o tanıdık flaşları görmeye başladım etrafımda. Eyvah bayılacağım dememe kalmadan gözlerimi tatlı bir uyku sersemliği ile yerde açtım. İnsanlar etrafıma toplanmış, yardım etmeye çalışıyorlardı. Koltuğa geri oturduğumda hala canım yanıyordu. Bir abla gelip tatlı tatlı başıma masaj yaptı bir süre. Sonrasında kendime geldim.
Bayılmak yine de sersemletmişti beni. Geceden kalma biraz uykusuzluk da olunca fazla dolanmamaya karar verip bulduğum en makul fiyatlı pansiyona yerleştim.
Londra’dan bir arkadaşımla buluşacaktım. O yüzden bu geceyi Bangkok’ta geçirecektim...
Ali’yle buluşmadan evvel bir saat uzandım. Tam içim geçiyordu ki yan odalardan birinde şakalaşan Amerikan gençlerinin sesleri ile uyandım.
Alışveriş merkezinin önünde buluştuk. Gelmişken bir fotoğraf makinası alayım dedim. Malum benimki bozulalı çok zaman oldu ve artık gerçekten de kameraya ihtiyacım vardı. Ama yine her zamanki gibi karar veremediğimden bir dahaki sefere diyerek erteledim.

Jim Thompson'ın Evi

Ali ile en son 2 sene evvel İstanbul’a geldiğinde buluşmuştuk. Yarı Hint yarı Pakistanlı ama doğma büyüme Londralı pek sevdiğim bir arkadaşımdı. Tai ipeğini dünyaya tanıtan Jim Thompson’ın müzeye dönüştürülen evini ziyarete gittik. Amerikalı bir mimar olan Thompson, Tayland’a 1930’lu yıllarda Bangkok’a yerleşip ipek tüccarlığı yapmaya başlamış. Evi de Tai mimarisinin en güzel örneği olarak kabul edilmiş. 1967’lerde Malezya yolculuğu sırasında kaybolması ve ondan bir daha haber alınamaması üzerine de evi müzeye çevrilmiş.


Jim Thompson'ın Evi

Bir rehber eşliğinde tüm evi gezdik. Mimari olarak kolonların üzerine oturtulmuş (kondurulmuş) olmasına rağmen aslında tam Tai örneği değildi. Normalde tek odadan oluşması ve tuvaletin dışarıda olması gerekirken ev sahibinin bir Batılı oluşu eve yansımıştı. İçeride birden fazla oda ve tuvalet vardı. Yemek odasında özellikle Thompson’ın yaşadığı dönemde yer sofrası bulunurken burada normal ve fazla işlemeli bir masa bulunuyordu. Bir sürü Çin porseleni vardı her tarafta. En ilginci ise kapı girişlerinin zeminden çok yüksek olmasıydı, gelen yabancılara bir tuzak mı acaba diye düşündüm ama meğerse kötü ruhların odalara girmesini önlemek içinmiş. Thompson da Tai’nin inançlarını benimseyerek evinin dışına ‘ruh evi’ koymuş. Kötü ruhlar dışarı, iyi ruhlar içeri. Bu aslında Budizm’den ziyade animizmin etkisi. Paganist kökenler bir yerde mutlaka bir şekilde kendilerini belli ediyorlardı.
Heyecanlı rehberimiz bir solukta bize herşeyi anlattıktan sonra çıkıp Khao San’ın çılgın gecelerine bir bakalım dedik. Herkes ‘parti’ye hazırdı. Bense sabah 6’da yine yola düşecektim. Bu sefer batıya gidiyordum. Birkaç gün Taylandlı bir aile yanında yaşayacaktım ve sabırsızlanıyordum...